در سال ۲۰۱۰، سکوی نفتی دیپواتر هورایزن در خلیج مکزیک منفجر شد و یکی از بزرگترین نشتهای نفتی دریایی تاریخ را ایجاد کرد. در پی این فاجعه، دانشمند مطالعه نهنگها، ایان کر، برای بررسی تأثیرات نفت بر روی نهنگهای اسپرم به منطقه سفر کرد. هدف او جمعآوری نمونههای بافتی به اندازه پاککن مداد از این حیوانات با استفاده از دارتهای تخصصی بود.
این کار به خوبی پیش نمیرفت. هر بار که قایق او به یک نهنگ که برای نفس کشیدن به سطح آب میآمد نزدیک میشد، حیوان قبل از رسیدن او در اعماق امواج ناپدید میشد. کر میگوید: «حس میکردم دارم بازی واک-آ-مول را انجام میدهم».
با فرارسیدن تاریکی، یک نهنگ در مقابل کر به زیر آب رفت و او را با مخاط بینی نهنگ (وال اسنات) پوشاند. این تجربه ناخوشایند به کر، که برای گروه حفاظتی اتحادیه اقیانوس کار میکند، ایدهای داد: چه میشد اگر میتوانست همان مخاط را با پرواز کردن بر فراز نهنگ جمعآوری کند؟ محققان میتوانند اطلاعات زیادی از مخاط نهنگ به دست آورند؛ از جمله توالی DNA حیوان، جنسیت آن، باردار بودنش و ترکیب میکروبیوم آن.
پس از آزمایشهای بسیار، ایده کر به چیزی تبدیل شد که امروزه به نام «اسناتبات» شناخته میشود: یک پهپاد مجهز به شش پتری دیش که مخاط نهنگ را با پرواز بر فراز حیوان در لحظهای که به سطح آب میآید و از سوراخ بینی خود بازدم میکند، جمعآوری میکند. امروزه از چنین پهپادهایی برای جمعآوری این مخاط که از نظر علمی بسیار ارزشمند است، در سراسر جهان استفاده میشود و این کار تنها محدود به نهنگهای اسپرم نیست: آنها این مخاط را از سایر گونهها مانند نهنگهای آبی و دلفینها نیز جمعآوری میکنند. کر میگوید: «میتوانم بگویم پهپادها زندگی مرا تغییر دادهاند».
جمعآوری مخاط تنها یکی از روشهای متعددی است که در آن از پهپادها برای مطالعه نهنگها استفاده میشود. در ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته، فناوری پهپادها پیشرفتهای بزرگی کرده و مقرون بهصرفه و آسان برای استفاده شده است. این موضوع برای محققان یک موهبت بوده است. جاشوا استوارت، بومشناسی از مؤسسه پستانداران دریایی در دانشگاه ایالتی اورگان میگوید: دانشمندان «در حال یافتن کاربردهایی برای پهپادها در تقریباً تمامی جنبههای تحقیقات پستانداران دریایی هستند».
